
Przeczytane: Weronika i Józef. Nierozłączni pełni życzliwości dla świata i ludzi. Wychowali synów, doczekali wnuków, starzeli się pogodnie. Była w nich zgoda na kolejne niedomaganie i choroby, na ograniczenia i ból. O bólu mówili niechętnie, najchętniej o radości.
Byli zaprzyjaźnieni z moimi rodzicami i odwiedzali ich co jakiś czas. I zawsze na święta wysyłali życzenia. Przygotowywali je niezwykle starannie. Dziś już nikt tak nie pisze. Kształtne, idealnie równe litery kreślone ręką inżyniera. I słowa mądre, ciepłe, serdeczne.
W październiku nastała druga fala epidemii. Ona odeszła najpierw, on - następnego dnia, prawie razem. W grudniu listonosz wrzucił do skrzynki kartkę z życzeniami dla moich rodziców. Znów kształtne, idealnie równe litery. To były życzenia za grobu. Wysłał je Jacek, syn Weroniki i Józefa. Napisał, że przygotowali wszystko, jak zwykle, dużo wcześniej. A potem umarli.
Zawiadamiając mnie o śmierci swoich rodziców napisał: - Uściskaj swoich. I kochaj.
Kocham.
(jarkwi)
18.06.2025 r.
foto: AI